Zagraniczne zespoły rockowe lat 80./90. - przede wszystkim dobra energia!

AITekst opracowany z wykorzystaniem sztucznej inteligencji. Zasady i ograniczenia

Muzyka gitarowa od lat 60. przechodziła różne fazy. W czasie, o którym piszemy, współistniało wiele powstałych wcześniej nurtów, np. rock progresywny, punk, psychodelia, hard rock czy new wave. Jednak zagraniczne zespoły rockowe lat 80./90., które definiują zwłaszcza tę pierwszą dekadę, to grupy grające ostrego glam rocka, choć nie tylko. Zaczynamy muzyczną podróż!

Czy „Appetite for Destruction” jest kontrowersyjna? Niewątpliwie. Już okładka krążka z 1987 roku może wzbudzać strach przed tym, co się kryje w środku. Wrażenia słuchowe nie odbiegają od wizualnych, ponieważ jest szybko, ostro i bez gryzienia się w język. Wystarczy posłuchać tekstów „Mr. Brownstone”, „You’re Crazy” i „Rocket Queen”. W tym ostatnim utworze zawarto też pewne… efekty specjalne. Chyba już podejrzewasz, co mamy na myśli. 

Axl Rose, Slash, Izzy Stradlin i Steven Adler rok później pokazali nieco łagodniejsze oblicze, a krążek „G N’ R Lies” w połowie składa się z akustycznych numerów (w tym „Patience”). Każdy fan rocka zna również oczywiście dwa wydawnictwa już z nowym perkusistą. „Use Your Illusion” 1 i 2 to płyty z przebojami „November Rain”, „Don’t Cry” czy „You Could Be Mine”.

Klasykami dość ciężkiego, lecz melodyjnego grania są spośród zagranicznych zespołów rockowych lat 80./90. muzycy Bon Jovi. Choć na „Slippery When Wet” z 1986 roku największymi hitami były „Livin’ on a Prayer” i „You Give Love a Bad Name”, to nie mogła przejść bez echa przywodząca na myśl Dziki Zachód piosenka „Wanted Dead or Alive” (polecamy zwłaszcza wersję koncertową z Moskwy, z intro Ritchie’ego Sambory”). Na albumie „Keep the Faith” warto wsłuchać się w tytułowy utwór, z charakterystycznym rytmem Tico Torresa i świetną linią basową Aleca Johna Sucha, który po nagraniu albumu odszedł z grupy. Hitem z tego krążka jest także nastrojowa ballada „Bed of Roses”.

Podążamy do Australii, aby poznać zupełnie inne brzmienia. Zespół INXS, którym dowodzili trzej bracia Farriss i wokalista Michael Hutchence, wydał dwie znakomicie przyjęte płyty (w 1987 i 1990 roku). Dowodem pozycji australijskiej formacji niech będzie koncert ze stadionu Wembley. To jeden z tych zagranicznych zespołów rockowych lat 80./90., który wypracował niepodrabialny styl, dzięki charakterystycznym połączeniom brzmień klawiszy i gitar (warto sprawdzić np. numery „Mystify”, „Kiss the Dirt” i „New Sensation”, które to potwierdzają). Oprócz wymienionych singli są także jeszcze bardziej znane - poszukaj i przekonaj się, że je słyszałeś!

Naszą listę kontynuujemy, wybierając się do Kalifornii. Właśnie tam powstało Faith No More, a jego wokalistką była początkowo przyszła żona Kurta Cobaina - Courtney Love. Zastąpił ją z czasem Chuck Mosley, jednak wielkie sukcesy grupa zaczęła odnosić, gdy przy mikrofonie pojawił się Mike Patton. Napisał teksty i nagrał wokale do gotowej już płyty „The Real Thing”, która oprócz przeboju „Epic” kryje ogromne bogactwo stylistyczne, krążąc od klimatów funkowych i lekko metalowych nawet do lekko jazzowego brzmienia w ostatnim utworze. To jeden z zagranicznych zespołów rockowych lat 80. i 90., który eksperymentował z brzmieniem tak mocno, że porównania z Red Hot Chili Peppers (wysuwane przez samo RHCP jako zarzut) szybko przestały mieć rację bytu.

Zanim w połowie lat 90. ogromnie popularny na Wyspach stał się britpop, ktoś musiał wzniecić iskrę, która stała się inspiracją dla młodych kapel. Ian Brown, John Squire, Mani i Reni (perkusista z charakterystycznym kapeluszem) wydali w 1989 płytę będącą do tej pory jednym z najbardziej cenionych debiutów na tamtejszym rynku muzycznym. Zainspirowali oni także grupę Ride. Wspominamy o tym zagranicznym zespole rockowym lat 80./90. z nurtu shoegaze nieprzypadkowo. To właśnie jego twórczością na wczesnym etapie działalności inspirowało się Myslovitz, a utworem bonusowym na debiucie Rojka i spółki był cover piosenki oksfordzkiej kapeli - „Drive Blind”.
To tylko kilka z interesujących zagranicznych zespołów rockowych lat 80./90. Jeśli nie zagłębiałeś się w twórczość wszystkich z nich, warto nadrobić zaległości!

Amerykańskie zespoły rockowe lat 80. i 90. zdobywały popularność dzięki różnorodności: od stadionowego metalu i hard rocka po grunge oraz alternatywę. Obok Guns N’ Roses i Bon Jovi ważne miejsce zajęły Metallica, R.E.M., Nirvana i Pearl Jam. Ich nagrania zmieniły brzmienie rocka i wyznaczyły kierunki dla kolejnych wykonawców.

Metallica udowodniła, że thrash metal może dotrzeć do szerokiej publiczności. Album „Master of Puppets” z 1986 roku łączył szybkie riffy z rozbudowanymi kompozycjami, a „Metallica”, znana jako „Czarny album”, przyniosła grupie światowy sukces na początku lat 90. Utwory „Enter Sandman” i „Nothing Else Matters” pokazały, że ciężkie brzmienie może współistnieć z wyrazistą melodią.

R.E.M. rozwijał bardziej oszczędną, alternatywną odmianę rocka. Płyta „Out of Time” z 1991 roku zawierała przebój „Losing My Religion”, rozpoznawalny dzięki mandolinie i charakterystycznemu wokalowi Michaela Stipe’a. Zespół z Athens w stanie Georgia stopniowo przeszedł od niezależnej sceny do międzynarodowej popularności, zachowując własny styl i nieoczywiste rozwiązania muzyczne.

Nirvana stała się jednym z symboli grunge’u, nurtu kojarzonego z Seattle. Album „Nevermind” z 1991 roku i singiel „Smells Like Teen Spirit” przybliżyły surowe gitarowe brzmienie masowej publiczności. Kurt Cobain łączył chwytliwe melodie z napięciem i niepokojem, a działalność zespołu wpłynęła na zmianę tego, czego słuchacze oczekiwali od rocka dekady.

Pearl Jam rozwijał grunge w bardziej klasycznym, koncertowym kierunku. Debiutancki album „Ten” przyniósł takie utwory jak „Alive” i „Jeremy”, a charakterystyczny głos Eddiego Veddera stał się jednym z wyróżników grupy. Wśród zespołów, które pomagają odpowiedzieć na hasło „wymień zagraniczne legendarne zespoły rockowe”, Pearl Jam reprezentuje pokolenie, które wyniosło alternatywny rock na stadiony.

Te przykłady pokazują, że rock lat 80. i zespoły, które zdobywały wtedy sławę, nie tworzyły jednolitego nurtu. Część wykonawców stawiała na widowiskowe koncerty i mocne refreny, inni eksperymentowali z formą albo odrzucali wypolerowane brzmienie. Właśnie ta rozpiętość sprawia, że gwiazdy rocka lat 80. pozostają ważnym punktem odniesienia także przy poznawaniu muzyki lat 90.